نقد و نقل روانشناختی بر عملکرد قهرمان کشتی جان دیوید موریس تیلور....دیوید موریس تیلور کشتی گیر دسته ۸۶ کیلو آزاد که بخشی از مدال های ایشون رو اینجا بیان میکنم ، یک مدال طلای المپیک ،سه مدال طلای جهانی و یک مدال نقره جهانی ،دو طلای جام جهانی کشتی و کلی مدال دیگه...اولین لقبی که به این فرد دادن لقب "بازنده " بود ..ولی تو حرفاش بارها بیان کرده بود که : بازنده لقبی نیست که من باید برای همیشه باشم و از اینکه الان بهم میگن بازنده من ناراحت نیستم چون خودم میدونم که اینجور نیستم...شاید شما فکر کنید کشتی فقط ۶ دقیقه ...ولی پشت هر داستان کشتی گیری کلی کار سخت و طاقت فرسا بوده ..شاید ما بگیم یه مدال طلای جهانی یا المپیک ساده بدست میاد ولی پشت این مدال یه دنیا تمرین سخت و طاقت فرساست...کابوس کشتی گیران در هر وزنی بدون شک این فرد بود ، انحصار در وزنی که سخت شکست رو میپذیرفت و شکست دادنش آرزوی هر کسی بود ...او معتقد بود که خلق یک موفقیت زمانیست که رقیب لحظه ای از هدف اصلیش فاصله میگیره و داره ثانیه ای به پیروزیش فکر میکنه،در اون لحظه هستش که من مهمترین شانسم رو امتحان میکنم ،در ثانیه هایی که جبرانش دیگه سخته و اونجاست که حریفم رو زمین گیر میکنم و اون دیگه راه جبرانی نداره و من همیشه به بردن فکر میکنم و پیروزی برای من یه انتخابه..تا سرانجام نسخه شکست اون توسط هموطن جوان ۲۳ ساله اش آرون بروکس در سال ۲۰۲۴ پیچیده شد و آرون ، کابوس تیلور رو برای همیشه تمام کرد ...در لابه لای تماشای هستی میشود درس های زیادی را آموخت ..هیچکس همیشه در اوج نمیماند و هیچکس نمیتواند همیشه بهترین باشد ،وقتی کسی دارد به آرزوهایش فکر میکند و در حرکتش وسواس به خرج میدهد، دیگری دارد با اطمینان سخت تلاش و کار میکند ،من